Ik lees graag autobiografieën. Vaak zijn deze bedoeld om vrienden en bekenden te pleasen, met als hoogtepunt My Life van Bill Clinton, waarin hij zo’n beetje zijn complete vriendenkring opnoemt – en die is groter dan Facebook.
Wie graag een levensverhaal wil lezen dat wel oprecht is, moet de autobiografie Life van Keith Richards lezen, de leadgitarist van de Rolling Stones. Het is interessant van begin tot eind, ook omdat je als lezer steeds andere gemoedstoestanden voelt wat betreft zijn leven: van fascinatie tot walging, van jaloezie tot ontroering.
Laat ik voorop stellen, als iemand die zelf gitaar speelt ben ik een bewonderaar van Keith. Het intro van Angie is onovertroffen in zijn eenvoud, romantiek en doeltreffendheid. Want zo is Keith, die dit lied in een kwartiertje schreef toen hij voor het eerst was afgekickt: hij is enerzijds een simpel stuk tuig, maar van binnen een verlammend verlegen prins.
Een prins die juist vanwege die blokkade oneindig consumeert – en meer dan alleen pils. Slapen is bijzaak als je lekker aan het jammen bent en er genoeg drugs in huis zijn. Keith schept op dat hij wel eens negen dagen op rij wakker is geweest. Ook beweert hij aan het begin van zijn verhaal dat hij ‘alles’ onthouden heeft. Maar of het nu over de mega-concerten of een weekendje LSD slikken met John Lennon gaat, hij weet het allemaal niet meer precies. Vandaar dat hij twintig vrienden en familieleden heeft ingeschakeld om af en toe te vertellen hoe het echt ging. Vaak is dat een Keith die dagenlang spuit, zuipt of platen opneemt, tot de producers erbij neervallen.
1971: Keith in de Zuid-Franse Villa Nellcôte, waar The Roliing Stones werkten aan Exile On Main
Street. Foto: Dominique Tarlé.
Zijn boevengedrag – hij gaat er prat op dat veel van zijn vrienden in de bak hebben gezeten – is een van de motieven in zijn boek: de Stones werden vanaf eind jaren ’60 letterlijk achtervolgd en gehaat door de autoriteiten – en Keith werd hier alleen maar recalcitranter van. Als hij samen met zijn vrouw Anita Pallenberg tien jaar junk is geweest en zijn twee eerste kinderen schromelijk heeft verwaarloosd krabbelt hij weer op en merkt dat Mick Jagger de zakelijke leiding van de Stones heeft overgenomen.
Keith is dan boos – hij komt er zelfs niet meer echt overheen, dat Mick zo koeltjes is geworden. Dat ze geen vriendjes meer zijn. Keith wil wel serieus worden genomen in zijn eigen band – wat hij ook doet. Dat is de tragische kant van Keith – dat hij een behoorlijk bord pep voor zijn kop heeft.
Hij beweert ook dat hij en John Lennon beide ‘uniek’ zijn, als mens en muzikant. Nu kan Keith geweldige riffs spelen of zijn elektrieke gitaar, maar Lennon was toch iets creatiever in zijn muzikale ontwikkeling en kon bovendien erg goede teksten schrijven, terwijl die van Keith alleen kroegpraat bevatten. Mick Jagger schreef bij de Stones de teksten, vaak op basis van het gemompel en gebrom van holbewoner Keith.
Keith is vooral een ‘sound man’, iemand die voortdurend zoekt naar nieuwe geluiden binnen zijn wat benauwde genre: blues met een flinke snuif rock. Mick en Keith, de jongens uit de saaie Londense voorstad Dartford, wilden pure blues spelen. Dat deden ze eigenlijk alleen op Exile on Main Street, het album uit 1972 dat nu nog maar zelden live wordt gespeeld.
Keith is zijn hele leven ook zuiver geweest met drugs, zegt hij: de puurste cocaïne, de beste heroïne. Hij lette altijd ‘goed op dat er geen troep bij zat’. Erg verstandig van je, Keith.
Toch maakt met zijn ontwapenende eerlijkheid over alles en iedereen – Bill Wyman, die hij merkbaar haatte, liet de meisjes binnenkomen om ze na tien minuten weer eruit te gooien, terwijl Keith liever met ze ging knuffelen: ‘van seks kwam het niet vaak’ – een hoop goed. En aan het einde van het boek, als hij beschrijft hoe hij Malaguena speelt voor zijn aan kanker stervende moeder Betty, wat hij ook als jongen thuis speelde, hield ik het niet meer droog. Het is een wonder dat Keith nog leeft – en het is een nog groter wonder dat hij zo’n eerlijke jongen is gebleven. Alleen over wat hij verdient vertelt hij niets – maar dat is bijzaak, hoor ik hem zeggen.
Als ‘oude’ Stones fan zeg ik zeg ik zeer treffend beschreven 😊
Heb je de bio van Zappa gelezen? Aanrader